Schaapswrak

Stalaggh is dood. Hun nihilistisch gedachtegoed was met de vervolmaking van hun trilogie tot een einde gekomen. Maar dat kunnen we niet zeggen over de extreme audio terror (zoals ze hun muziek zelf omschreven) die ze over de mensheid uitgoten. Stalaggh is dood en lang leve Stalaggh, want ze slaan nog éénmaal hun ranzige klauwen uit naar de mensheid. Er was nog één ding dat de heren van Stalaggh nog nooit uitgebracht in hun redelijk korte bestaan en namelijk een live album uitbrengen. Tenslotte hebben ze drie studio-albums afgeleverd, de trilogie waarmee ze hun misantropische gedachtegoed in geluid wisten om te zetten en werden van de eerste twee albums een geweldige mixen gemaakt die op een eigen album verschenen. Er is zelfs een DVD op de markt gebracht waarbij hun geluid van pakkende, maar even verontrustende beelden voorzien werd. Daarmee hadden ze als band bijna alles gedaan wat in de mogelijkheden lag. Alleen een live album zat nog niet in het rijtje… maar lag ook precies de crux van de band.

Stalaggh heeft nog nooit live opgetreden en zal ook nooit live optreden. Dat past niet in hun gedachtegoed, optreden zou betekenen dat er een grote groep mensen samen komt om naar hen te kijken. Mensen welke ze juist verachten en minachten, zoals ze alle mensen verachten. Hun fans zijn daar geen uitzondering van. Deze twee gedachten kunnen ook niet samen leven, maar toch is Stalaggh met album gekomen dat min of meer als live album opgevat kan worden. ure Misanthropia: is namelijk de originele opname van Projekt Misanthropia, precies zoals het klonk toen ze het voor het album opnamen. Aan deze mastertape is geheel niets veranderd en eerlijk gezegd weet ik niet wat verontrustender is. Projekt Misanthropia was in mijn ogen het meest extreme album dat Stalaggh uitgebracht had. Een tocht naar de diepduistere krochten van de hel. Een reis door een psychiatrisch ziekenhuis, zo duister en naargeestig dat elke gezond mens bij voorbaat, gillend en wel, een dwangbuis aan zou willen doen. Het beste album uit de trilogie en de meest extreme audio terror die ze over de mensheid konden uitgieten.

Tenminste dat is wat ik dacht. Blijkbaar kon het nog extremer, nog naargeestiger en vooral nog veel duisterder. Met ure Misanthropia: heeft Stalaggh de grens van het aanvaardbare overschreden. Ze nemen je mee op hun reis door het psychiatrische ziekenhuis waar ze je met Projekt Misanthropia al in wilde laten geloven. De enige vriend die je meekrijgt is het ruisen van de magneetband waarmee deze opname is gemaakt, maar dit zal je niet veel helpen. De afbrokkelende muren komen letterlijk op je af terwijl in de kamers waar we langs getrokken worden mensen in afgrijselijke werktuigen gemarteld worden tot pijnlijke hoogten. Niemand hoeft te sterven, want sterven is niet leuk. Sterven betekend dat er een einde aan het lijden gekomen en dat is iets wat de heren van Stalaggh absoluut niet willen. Je mag luisteren (en genieten) naar het lijden van mensen, hun schreeuwen en verschillende vormen van pijn. Soms wordt een schreeuw gesmoord in opborrelend bloed of een andere vloeistof. Soms krijgen we even rust als we door de gangen lopen, maar altijd worden we vergezeld door de muzikanten van Stalaggh. Op alles wat ze maar kunnen vinden word geslagen, waardoor er een kakofonie van noise ontstaat. Al is er soms wel een vleugje van hoop te bespeuren als er een stukje gitaarsolo ingegooid wordt, een stukje normalere muziek ingezet wordt. Maar deze hoop wordt snel de kop ingedrukt. De patiënten van Stalaggh schreeuwen en gillen alsof hun leven ervan afhangt en als we drie kwartier later weer buiten geworpen worden hoop ik dat ze ook het leven gelaten hebben.

Met ure Misanthropia: heeft Stalaggh een waardige afsluiter gevonden voor hun extreme audio terror. Een album dat nog verontrustender is dan het studio-album waarop het gebaseerd is, dit is Stalaggh in zijn puurste vorm en het is maar goed dat ze ermee opgehouden zijn. Toch? Ik vind eigenlijk van niet.