Schaapswrak

Opeens moet ik terugschakelen. Niet lang geleden heb ik het elfde album van Baglady in mijn speler geschoven en op de play-knop gedrukt en binnen elke minuten realiseer ik mij dat ik té hard rij. Niet dat dit belangrijk is, maar ergens lijkt het interessant genoeg om te vermelden. Ik vraag mij af of ik te hard rij doordat ik het laatste album van Baglady aan het luisteren ben of om een andere reden. Het is een vraagstuk waar ik geen antwoord op kan krijgen. Ooit zal ik mijn rijbewijs halen en de proef op de som nemen, maar voor nu moet ik het doen met de wetenschap dat ik té hard reed.

Hetzelfde zal ik niet zeggen van Baglady. Ze spelen wel hard, zelfs snel maar nooit té hard. Nooit té snel. Compromisloos misschien, maar dat is juist een goede zaak. Bands die proberen muzikale compromissen te sluiten zijn de bands die als saai, vervelend en totaal interessant beschouwd kunnen worden. Baglady’s elfde album kan ik geen van alle noemen. De heren vullen mijn oren met een indrukwekkende mix van Zappa’s gekte, elektronische pop en snelle metal.

Gelukkig werd Zappa snel de deur gewezen aangezien niemand de muziek van Frank Zappa kan evenaren. De mannen van Baglady weten dit, alleen een aanzet om Zappa te benaderen wordt gedaan in het eerste nummer “the ceiling”. Een intro wat naadloos overgaat geluiden die op een album van Sepultura niet zou misstaan. Toch zijn we er daar nog niet mee. Hoe verder we luisteren en rijden des te meer groeit het idee dat ik in de auto bij Animal Collective en een thrash-metalband ben terecht gekomen. Metal wisselt zich af met electronische pop terwijl uitstapjes naar symfonische rock in de stijl van Van Der Graaf Generator niet geschuwd worden. Wie denkt dat deze totaal uiteenlopende stijlen niet te mixen zijn heeft duidelijk Baglady nog nooit gehoord. Ze slagen er zonder moeite in om naadloos te wisselen van stijlen zonder dat het vervelend wordt.

L’escalier is een album om blij van te worden. Muziek om bij auto te rijden. De voet op het gaspedaal te plaatsen en net zo lang door te rijden tot het gaatje bereikt is. Terwijl ik het album voor de zoveelste keer beluister (want één keer luisteren kan nooit genoeg zijn) ervaar ik de spijt dat ik nooit mijn rijbewijs heb gehaald. Ik heb zin om in een auto te springen en de muziek keihard uit de opengedraaide ramen laten knallen. Voor mijn geestesoog zie ik mijn voet de gaspedaal flink indrukken op de snelle stukken zoals bij het nummer “The Art of plunging to one’s death” en weer terugnemen bij de klanken die ingezet worden op meer rustigere nummers zoals “Fantastic Violence”

Toch is het niet alleen lof wat de klok slaat, halverwege zakt het album weg in een weinig spannende soundscape-achtige structuur maar dit wordt heel snel goed gemaakt. Voor ik er erg in heb zie ik mijn voet weer zakken en schuur ik langs wegen en lanen. De glimlach is terug op mijn gezicht en ik voel de wind door mijn haar waaien. En dan is het afgelopen, net geen veertig minuten muziek. Eigenlijk te weinig, maar ook precies genoeg. Met een glimlach stap ik weer uit en haal de cd uit de speler. Morgen ga ik weer rijden (al is het alleen maar in mijn hoofd). Ik heb er nu al zin in!

Enkele jaren geleden maakte iemand mij gewaar van een band die beweerde de meest extreme muziek ooit gemaakt te hebben. Op dat moment was ik al redelijk bekend met bands die er extreme vormen van muzikaliteit op nahouden, maar deze band was mij nog volslagen onbekend en de beschrijving die ik hoorde maakte nieuwsgierig. Die band was Stalaggh en het duurde niet lang voor ik het album rojekt Terrror: in handen kreeg. Hiermee kwam ik eindelijk in aanraking met de muziek van Stalaggh en ze hadden gelijk, het was extreme muziek. Extreme Audio Terror voor de sterken van maag en oor. Ik vond het geweldig, al was het jammer dat Stalaggh bij hun oprichting gezegd had maar drie albums te maken. En drie albums (plus enkele aanvullende producties, zoals een remix-album en een DVD) later was het monster inderdaad dood.

Maar niet voor lang, Gulaggh is herrezen uit de as die Stalaggh op de wereld achterliet. Net als Stalaggh zal Gulaggh een drieluik uitbrengen die hun misantropische kijk op de wereld onder woorden moet brengen. Ondanks dat Gulaggh gevormd wordt door dezelfde mensen als Stalaggh en precies dezelfde ideeën probeert uit te dragen is er wel een duidelijk verschil tussen beide bands. Stalaggh had de nadruk vooral op gitaarfeedback en andere uitingen van ambient-noise liggen, maar Gulaggh heeft deze extreme audio-terror geheel laten varen. Hun muziek is gemaakt met klassieke instrumenten zoals viool, cello, trompet en een enkele snare-drum. Je zou kunnen zeggen dat het verstilder is geworden als het geheel niet zou klinken alsof de hel op aarde is neergedaald. Een hel die veel verschrikkelijker is dan de krankzinnigheid die Stalaggh ons jaren voorgeschoteld heeft.

Gulaggh is vernoemd naar de ijskoude omgevingen waar Rusland haar dissidenten, gevangenen en ander geboefte naar toe zond. Het ijzige Vorkuta is het onderwerp van het eerste album, niet alleen in naam maar ook in de sfeer die de hele muziek uitstraalt. Vanaf de eerste tonen word je letterlijk meegesleurd naar het door modder en koude geteisterde kampementen waar Gulaggh neergestreken is. Een stem weerklinkt uit rondom verspreidde luidsprekers en legt in perfect Russisch iets uit. Misschien de regels van het kampement of misschien iets totaal anders. Waarschijnlijk iets waarvan het maar beter is dat we het niet kunnen verstaan, want ignorance is bliss en waarneer je in de wereld van Gulaggh bent gekomen geldt dit helemaal. In de verte klinken de grommende klanken van machines die de het hele album als grondtoon vergezellen. Een nachtmerrieachtig vioolspel begint die ons de weg leidt naar de barakken waar we denken te verblijven. Hoe mis kunnen we het hebben, zelfs met de kennis van Stalaggh kunnen we onszelf nog niet voorbereiden op de waanzin die Gulaggh voor ons in petto heeft.

Een kind gilt en de muziek zwelt aan om langzaam te vermengen met het schreeuwen van andere kinderen. Een tafereel van demonische monsters, afgerukte ledematen en extreem leed trekt aan mijn geestesoog voorbij. Er worden dingen met de kinderen gedaan die ik niet eens met een pen durf te beschrijven. Ledematen verdwijnen in lichaamsopeningen die daar enkele ogenblikken nog niet zaten en nog veel erger. Een kakofonie van gillende kinderen verspreidt zich door de ruimte. Maar zij zijn niet de enige die gillen. Mannenstemmen schreeuwen treiterend terug naar de kinderen. Hun leed tartend en volledig belachelijk maken. Het is duidelijk, hier is geen ontsnappen meer mogelijk. De ranzige klauwen van Gulaggh zijn diep in je vlees gedrongen om ontzeggelijke dingen met je te doen. Ergens halverwege had ik nog de hoop op een ontsnapping. Een drumroffel wordt ingezet die altijd de eerste stappen naar een executie weergeven. Elk moment verwachtte ik het verlossende schot, het teken dat het beest of ik was doodgeschoten maar het is het beest die de drumstokken hanteert. De drumpartij gaat door, net zo lang door tot het vergaat in de complete waanzin van Gulaggh die erop volgt. Het gegil van de kinderen en de mannen overstemmen alles, de beelden die de muziek oproepen zijn weerzinwekkender dan ooit tot de stem weer uit de luidsprekers klinkt en een oorverdovende stilte zich inzet.

Er zijn weinig bands die deze weerzingwekkende beelden in mijn hoofd kunnen oproepen en ergens is dat maar goed ook. Verdwaasd blijf je achter nadat de stilte na de muziek inzet, nadat de laatste klanken van de stem zijn weggestorven. Voor veel mensen zal dit album een gigantische brug te ver zijn. Met Vorkuta is de eerste stap tot een nieuw drieluik van zeer extreme muziek neergezet, extremer dan Stalaggh. Beter dan Stalaggh. Maar Stalaggh is dood, lang leve Gulaggh! Ik kan niet wachten tot ik mijzelf weer mag onderdompelen in deze volledige waanzin, deze hel die Gulaggh heet.

Stalaggh is dood. Hun nihilistisch gedachtegoed was met de vervolmaking van hun trilogie tot een einde gekomen. Maar dat kunnen we niet zeggen over de extreme audio terror (zoals ze hun muziek zelf omschreven) die ze over de mensheid uitgoten. Stalaggh is dood en lang leve Stalaggh, want ze slaan nog éénmaal hun ranzige klauwen uit naar de mensheid. Er was nog één ding dat de heren van Stalaggh nog nooit uitgebracht in hun redelijk korte bestaan en namelijk een live album uitbrengen. Tenslotte hebben ze drie studio-albums afgeleverd, de trilogie waarmee ze hun misantropische gedachtegoed in geluid wisten om te zetten en werden van de eerste twee albums een geweldige mixen gemaakt die op een eigen album verschenen. Er is zelfs een DVD op de markt gebracht waarbij hun geluid van pakkende, maar even verontrustende beelden voorzien werd. Daarmee hadden ze als band bijna alles gedaan wat in de mogelijkheden lag. Alleen een live album zat nog niet in het rijtje… maar lag ook precies de crux van de band.

Stalaggh heeft nog nooit live opgetreden en zal ook nooit live optreden. Dat past niet in hun gedachtegoed, optreden zou betekenen dat er een grote groep mensen samen komt om naar hen te kijken. Mensen welke ze juist verachten en minachten, zoals ze alle mensen verachten. Hun fans zijn daar geen uitzondering van. Deze twee gedachten kunnen ook niet samen leven, maar toch is Stalaggh met album gekomen dat min of meer als live album opgevat kan worden. ure Misanthropia: is namelijk de originele opname van Projekt Misanthropia, precies zoals het klonk toen ze het voor het album opnamen. Aan deze mastertape is geheel niets veranderd en eerlijk gezegd weet ik niet wat verontrustender is. Projekt Misanthropia was in mijn ogen het meest extreme album dat Stalaggh uitgebracht had. Een tocht naar de diepduistere krochten van de hel. Een reis door een psychiatrisch ziekenhuis, zo duister en naargeestig dat elke gezond mens bij voorbaat, gillend en wel, een dwangbuis aan zou willen doen. Het beste album uit de trilogie en de meest extreme audio terror die ze over de mensheid konden uitgieten.

Tenminste dat is wat ik dacht. Blijkbaar kon het nog extremer, nog naargeestiger en vooral nog veel duisterder. Met ure Misanthropia: heeft Stalaggh de grens van het aanvaardbare overschreden. Ze nemen je mee op hun reis door het psychiatrische ziekenhuis waar ze je met Projekt Misanthropia al in wilde laten geloven. De enige vriend die je meekrijgt is het ruisen van de magneetband waarmee deze opname is gemaakt, maar dit zal je niet veel helpen. De afbrokkelende muren komen letterlijk op je af terwijl in de kamers waar we langs getrokken worden mensen in afgrijselijke werktuigen gemarteld worden tot pijnlijke hoogten. Niemand hoeft te sterven, want sterven is niet leuk. Sterven betekend dat er een einde aan het lijden gekomen en dat is iets wat de heren van Stalaggh absoluut niet willen. Je mag luisteren (en genieten) naar het lijden van mensen, hun schreeuwen en verschillende vormen van pijn. Soms wordt een schreeuw gesmoord in opborrelend bloed of een andere vloeistof. Soms krijgen we even rust als we door de gangen lopen, maar altijd worden we vergezeld door de muzikanten van Stalaggh. Op alles wat ze maar kunnen vinden word geslagen, waardoor er een kakofonie van noise ontstaat. Al is er soms wel een vleugje van hoop te bespeuren als er een stukje gitaarsolo ingegooid wordt, een stukje normalere muziek ingezet wordt. Maar deze hoop wordt snel de kop ingedrukt. De patiënten van Stalaggh schreeuwen en gillen alsof hun leven ervan afhangt en als we drie kwartier later weer buiten geworpen worden hoop ik dat ze ook het leven gelaten hebben.

Met ure Misanthropia: heeft Stalaggh een waardige afsluiter gevonden voor hun extreme audio terror. Een album dat nog verontrustender is dan het studio-album waarop het gebaseerd is, dit is Stalaggh in zijn puurste vorm en het is maar goed dat ze ermee opgehouden zijn. Toch? Ik vind eigenlijk van niet.

Het is niet makkelijk om je album als een film te laten klinken. Misschien is het beter als ik dat anders formuleer; het is een hele opgave om je luisteraars werkelijk het gevoel te geven alsof ze midden in een zeer avontuurlijke en heroïsche film zitten terwijl ze alleen maar je laatste album opgezet hebben. Daarom neem ik mijn hoed echt af voor 23 Trublion 23.

Voor je geestesoog laat hij je kennis maken met de (in zijn ogen) wereldberoemde Gaffen Walder door je bij je oren naar binnen te trekken met dravende paarden, schreeuwende mannen en heroïsche geluiden. Zoals het bij een waar avonturenverhaal betreft wordt niet onmiddellijk hun glorie bezongen, noch is er gelijk sprake van grote opsmuk en sterk leiderschap. Om zover te komen klinkt het eerst alsof het dorp waar de Gaffen Walder wonen met de grond gelijk gemaakt moet worden, alsof ze aangevallen worden door vijandige volken die alleen op verovering en vernietiging uit zijn. Pas daarna gaan ze zich beraden om wraak te nemen op hen die dit onrecht over de Gaffen Walder uitgeroepen hebben en trekken ze de wereld in om ze op te zoeken. Ze zullen hun gelijk halen, zoals hun wraak zoet zal zijn.

Natuurlijk is wraak nemen niet het enige doel dat geheiligd moet worden. De landen waar de Gaffen Walder doorheen trekken op zoek naar hun aartsvijand maken ze maar al te graag tot hun leider. Ze heersen door hun legers groots, imposant en zonder vrees te laten zijn en de glorie die zij in het leven verzameld hebben mogen ze graag bezingen.

Wanneer ik de cd “Honour et Gloria: La Geste le Gaffen Walder” beluister bekruipt mij een gevoel dat ik eigenlijk Frans zou moeten kennen om ten volle van dit album te genieten. De franse teksten klinken alsof ze gaan over heroïsche zoektochten, plunderingen en de overwinning van de Gaffen Walder, maar het zou net zo goed een treurig liefdesverhaal van een prinses en haar hoefsmid kunnen zijn. Wie het weet mag het zeggen, maar afgaand op de muziek kan ik niet anders concluderen dat de Gaffen Walder een groep mensen is die als ongekroonde leiders door de wereld trekken op zoek naar hun aartsvijand. 23 Trublion 23 brengt de luisteraar naar hun wereld door filmische nummers, stukken volgestouwd met geluiden en fiere muziek. Deze worden afgewisseld met nummers die weer neigen naar neo-folk waarin het levensverhaal van de Gaffen Walder uitgelegd lijkt te worden. Ondanks mijn gebrek om Frans te kunnen verstaan is het een cd geworden die ik graag opzet. De muziek ik zo rijk dat de extra dimensie die ik mis doordat ik de teksten niet versta geheel kan vergeten.

23 Trublion 23 is het geesteskind van de mystieke live-drummer van Gaë Bolg, op zich een band die ook niet vies is van filmische neo-folk. Uiteraard spelen op “Honour et Gloria: La Geste le Gaffen Walder” ook mensen uit de band van Gaë Bolg mee, maar daarmee houd elke vergelijking met die band ook op. Waar ik Gaë Bolg altijd een beetje terughoudend, misschien zelfs saai wil noemen gooit 23 Trublion 23 alle registers open. Niets wordt geschuwd waardoor de luisteraar het op sommige momenten flink voor de kiezen krijgt, maar dat is precies hetgeen wat 23 Trublion 23 zo interessant maakt. Dit album heeft werkelijk alles, een leuk thema wat goed uitgewerkt wordt, geweldige zeer filmische muziek en genoeg experimenten erin om het een extra jus te geven. Te bedenken dat dit het eerste officiële album van 23 Trublion 23 is kunnen we nog veel interessants verwachten van deze band. Ik kan niet wachten tot de volgende release uitkomt.

De Oude Goden zijn herrezen uit de zee. Alsof Cthulhu persoonlijk de aarde komt verschroeien, zo laat Brighter Death Now het album Necrose/Evangelicum beginnen. Demonische voetstappen gevolgd door ijzingwekkende doodstralen die alles op hun weg vernietigen. Volledige verschroeiing, niets anders dan dat. Geen levend wezen blijft over. De Oude Goden zijn herrezen en claimen hun wereld weer terug. De mensheid is slechts een zwerm vliegen die op hun pad komen en niets meer dan irritant om het hoofd zoemen. De aarde is van hen en zal gezuiverd worden van alle ongewenste levensvormen en haar bebouwingen.

Plotsklaps klinkt er een sirene, hard en doordringend. De mensheid heeft een manier gevonden om terug te vechten tegen de vernietiging die de Oude Goden over hen uitstrooien. Maar de mensheid blijkt verdeeld. Er zijn gelovigen opgestaan. Mannen met meer macht dan wijsheid die proberen de macht van de Oude Goden te kanaliseren door ze gevangen te nemen. Macht die ze misbruiken voor hun eigen gewin en daarin slagen. De Oude Goden leven nog en worden door de massa’s aanbeden. Ze bezingen hun glorie en wijsheid. Maar het is niet meer dan een schijnvertoning, de Goden zijn gevangen. Ze worden gecontroleerd door de priesters die de gelovigen zand in de ogen strooien. Iedereen is blind en doof voor de uitroepen van de Oude Goden. Als voormalig grootheden kunnen ze allen nog dromen van de vernietiging van alles en iedereen die dit ze heeft aangedaan. De wraak zal zoet zijn. De aarde zal boeten. Als een zwartgeblakerde zintel zal zij achterblijven, gestript van alles dat maar aan leven deed denken. De Oude Goden kunnen nog alleen maar dromen.

Al in 1995 bracht Brighter Death Now het album Necrose/Evangelicum in de wereld en nog steeds klinkt het angstaanjagend. De Oude Goden stappen werkelijk je huiskamer binnen als je de eerste cd van het album in je player laat zakken. Maar wie Brighter Death Now weet nu eenmaal dat je geen vrolijke kauwgomballenpop gaat horen, maar heerlijk brute en extreme noise. Niets ontzienende vernietiging in geluid en de daarmee opgeroepen beelden.

Aangezien de originele cd al sinds jaar en dag uitverkocht is (er waren er maar 4000 van geperst) en speciaal voor deze heruitgave helemaal re-masterd en zelfs remixed. Op deze manier blijft de originele cd toch nog een uniek exemplaar en hoef je als echte verzamelaar jezelf geen buil te vallen door deze ook aan te schaffen. Nu was hier toch al geen sprake van want er is nog een cd toegevoegd. Hierop staat een repetitie van een optreden dat enige tijd later gegeven zou worden en naar verluit niet eens doorgegaan is. Als een geheimgehouden tweeling zit deze verborgen in de prachtige digiverpakking van dit album. En iedereen weet dat tweelingen in uiterlijk heel erg veel op elkaar lijken, maar wie verder wil kijken en luisteren weet dat er verschillen in persoonlijkheid zijn. De tweede cd van Necrose/Evangelicum mag dan dezelfde nummers als het origineel bevatten, hij klinkt toch geheel anders dan zijn bekende broer.

Soms zijn de nummers veel spannender door de extra dimensie van het live spelen, maar soms blijft het toch achter bij het origineel. Uiteindelijk blijft het toch een cd die het geheel toch een extra touch geeft en daardoor absoluut geen miskoop om opnieuw te kopen. Necrose/Evangelicum was altijd al een album dat elke liefhebber van extreme noise al in de kast moest hebben staan en ondanks dat het hier om een remixed versie gaat heb je nu een hernieuwde kans om iets moois aan je collectie toe te voegen. Een kans om het album eindelijk te hebben en ook een kans om gewoon iets moois aan je collectie toe te voegen omdat deze net iets anders is. Het is gewoon een krankzinnig goede aanvulling. Kopen dit album!

Lang geleden, ergens in 1992 kreeg het instituut Steinklang Industries haar vorm als platform voor industrial en noise als muziekstroming. Het duurde niet lang of de activiteiten voor een platenlabel werden ook uitgedacht en kregen ook hun plaats in de organisatie, al duurde het enkele jaren na voordat er ook daadwerkelijk een stuk vinyl de fabriek uit kwam rollen. Inmiddels zijn we jaren verder en heeft Steinklang Industries een indrukwekkend oeuvre op het gebied van Noise, Industrial, Avant-Garde en zelfs Neo-folk opgebouwd. Veel belangwekkende acts hebben releases uitgebracht op Steinklang Industries en even zoveel zouden best hun muziek via Steinklang willen uitbrengen, maar daarom zijn we niet hier.

Sinds 2004 brengt Steinklang Industries jaarlijks een verzamelaar uit met enkele van de acts waarvan ze als label fungeren. Voor ons ligt deel IV in de serie welke de periode 2007 tot 2008 beslaat. Op zich een hele korte periode, maar als je Steinklang Industries heet heb je zoveel acts uit te kiezen dat je elke maand wel een verzamelaar kan uitbrengen. Alleen zal ik dat geen enkel label aanraden en eerlijk gezegd had deze verzamelaar eigenlijk ook niet gehoeven. Het enige wat deze schijf voor zich heeft spreken is dat het een vrij goed beeld geeft van de artiesten die het label voert.

Steinklang Industries IV valt uiteen in twee delen. Deel I bevat een verzameling van Industrial, Noise en Electro, terwijl deel II komt met de vele duitse Folk-artiesten die Steinklang Industries onder haar andere labels uitbrengt. Die tweedeling is gelijk het hele manco aan deze uitgave aangezien de overgang van de meer ritmisch industriële, noem het gerust noise, naar Duitse folk gewoon te groot is. Dat liefhebbers van noise en aanverwante ook veelvuldig naar folkmuziek luisteren is een gegeven (andersom natuurlijk precies hetzelfde) Maar om beide muziekstromingen op één cd te zetten is een brug te ver. Dit zou zonder probleem kunnen werken op een vinyluitgave waarbij je beide stromingen gewoon een eigen kant van de elpee kan geven, maar op één cd komt het over als een gebrek aan materiaal en inspiratie voor een mooie verzamelaar.

Persoonlijk vind ik het eerste gedeelte van Steinklang Industries IV het beste wat ze te bieden hebben. De Noise van Steinklang is altijd lekker en voor deze verzamelaar hebben ze een paar zeer pakkende nummers uitgekozen. Soms krijg je wel het idee dat je naar een kloon van Brighter Death Now zit te luisteren, bijvoorbeeld bij Indigo Larvae, maar dat maken ze weer heel snel goed met andere artiesten zoals Flutwacht en KK Null. Om op deze positieve manier door te gaan heb ik door deze verzamelaar kennis gemaakt met de muziek van Teatro Stanico en Hiroshi Hasegawa, bands die ik nog helemaal niet kende maar de cd opluisteren met een geweldig nummer en waarvan ik zeker meer van wil horen. Over de folk ben ik minder te spreken. Aan de ene kant doordat ik niet echt een liefhebber ben van de Duitse folk. Voor mij is er na Forseti geen enkele andere Duitse folk-artiest geweest die zijn genialiteit kan evenaren, maar toch blijven ze het proberen. Nu is de folk die Steinklang Industries de wereld in brengt geheel niet slecht te noemen, maar het is mijn kop thee niet meer. Al staan er zelfs op deze verzamelaar toch enkele bands die ik al een warm hart toedroeg, waarbij ik graag namen als Scivias en Defile des Ames laat vallen. Ze zijn niet zo geweldig als de folk-artiesten die ik graag luister, maar op hun manier van hoge kwaliteit en toch prettig om aan te horen. Als laatste wil ik A Challenge of Honour nog een speciale vermelding geven voor het allerslechtste nummer dat deze verzamelaar kent. Ik heb nog nooit zoveel treurigheid in één nummer gehoord, voorspelbare melodie en opbouw waarbij de zang zo’n zwaar accent heeft dat ik me afvraag waarom hij eigenlijk in het Engels moet zingen. Werkelijk jammer.

Steinklang Industries heeft in ieder geval weer een fijne verzamelaar uitgebracht. Mocht je totaal niet bekend zijn met de geluiden die zijn uitbrengen is dit een uitstekend begin en voor de prijs hoef je het zeker niet te laten. Alleen als je al bekend ben in deze muziekstromingen kan ik je beter aanraden je geld elders aan te besteden. Aan een album van één van de acts op Steinklang Industries bijvoorbeeld.

De Graalmythe is zo oud als de geschiedenis durft te rijken. Al lang voordat het christendom geboren werd spraken de mensen al over zaken die opgevat kunnen worden als een vorm van de Graalmythe. De zonnecultus die verspreid over de geschiedenis en verschillende volkeren aangehangen werd kan worden opgevat als een Graalmythe, de zon als magische ketel die het daglicht in zichzelf gevangen heeft en door de mens verkregen kan worden. Toch is de meest bekende Graalmythe die van Koning Arthur en zijn Ridders van de Ronde Tafel. De geharnaste mannen die op kruistocht gezonden werden om in het “beloofde land” de heilige beker van Jezus Christus te bevrijden uit de handen van ongelovigen. Daarnaast is er ook nog een opvatting die de mythische bloedlijn van Christus zelf opvat als de Heilige Graal zelf, maar die lijn moeten we verder maar vergeten aangezien deze op het album niet verder uitgediept wordt.

Voor het album Sang Graal zijn de Duitste ritual neo-folk band :Golgatha: en het Franse martial/dark-ambient Dawn & Dusk Entwined een samenwerking aangegaan die verrassend goed uitpakt. Ze weten het donkere organische geluid van Dawn & Dusk Entwined perfect te mixen met de duistere folk-klanken van :Golgatha: Soms voeren de dark-ambient invloeden wel de boventoon maar op andere momenten komt juist de neo-folk van :Golgatha: bovendrijven. Uiteindelijk komt het album toch neer op een hele mooie mix van beide stijlen. Stijlen die van het begin af aan ook perfect te combineren zijn zonder dat ze elkaar, maar dat neemt niet weg dat veel bands het doen of zelfs kunnen. Muzikaal gezien is Sang Graal absoluut geslaagd, maar daarmee zijn we er nog niet.

Zoals ik al eerder aangaf heeft het album een thema, de mythische Graal zoals deze door de geschiedenis wordt voorgesteld. De Heilige Beker waaruit Jezus Christus zijn laatste dronk nam, waarin zijn bloed opgevangen werd nadat hij door de speer van een Romeinse soldaat doorboort was. Of juist de bloedlijn van Christus zoals deze door de geschiedenis voorgesteld is in vele geschriften en andere verhalen. Maar de bands zelf willen het gooien op de voorchristelijke mythen waarbij de zon de Heilige Graal is, tenminste als ik het hoesje van de cd mag geloven. Waarom het hele albums slechts de atmosfeer van de meest bekende Graalmythe uitstraalt kan ik niet verklaren. Alles ademt de sfeer van de kruistochten en de legende van Koning Arthur. De muziek spreekt over geharnaste mannen die met bloed aan hun zwaard en God in hun hart door de barre woestenij trokken op zoek naar een verloren gewaande beker. Met drie vocalisten vertellen ze het verhaal van de Heilige Graal, over de stoffige wegen die de ridders aflegden en de bloederige gevechten die ze moesten daarna moesten doorstaan. Op sommige nummers komen ze qua zang en muziek gevaarlijk dicht bij de buurt van de muziek van Ordo Rosario Equilibrio, maar ze weten mij toch niet op dezelfde manier te boeien als Ordo Rosario Equilibrio. Daarvoor blijft de muziek op Sang Graal te veel op de vlakte liggen.

Waarom :Golgatha: en Dawn & Dusk Entwined de Heilige Graal als thema gekozen hebben voor hun samenwerking is een vraag die niet beantwoord hoeft te worden. Persoonlijk vind ik het een van de meest uitgemolken geschiedkundige thema’s die er bestaan, maar het zorgt wel voor dankbare muziek. De donkere klanken die over het album zweven zijn amusant genoeg om van een mooi en sferisch album te spreken. Vooral doordat de samenwerking van beide bands uitstijgt bij de werken die ze normaal gesproken onder hun eigen naam uitbrengen. In ieder geval is het een mooi album dat martial en dark-ambient op een zeer verfijnde manier vermengt met neo-folk klanken.